2021–2026 · BEYAZ MÜREKKEP’İN BEŞİNCİ YILI
Ali Şükrü Bey
Dünya var olduğu günden itibaren hep müşahede ettik. Binbir türlü hâli var: kavuşmalar, ayrılıklar, hüzünler, sevinçler…
Öyle garip bir diyar ki bu dünya. İnsanın idrakinin dışında ilerleyen savruk, bir o kadar da disiplinli, yaşamvari bir yer. Hakikat ise geçiciliğinin baki olması.
Biz bu savrukluk, bu geçicilikte, insanların sevgiyi, sadakati, muhabbeti, dostluğu ve nice güzel hasletleri rafa kaldırdığı bu çirkin zamanda birbirimizi bulup kendimizce bir başkaldırıda bulunduk.
Beyaz Mürekkep sadece bir siteden öte, dik duruşumuzun, dostluğumuzun ve en önemlisi sessiz çığlığımızın bir tezahürü olarak bir hüviyete büründü. Bizim siz değerli okuyucularımıza ve nice insanlara ulaşma yolunda mihenk taşımız oldu. Bakılınca kayda değer güzel çalışmalar ve gayretlerimiz oldu. Gönül isterdi daha da kaliteli, güzel işler başaralım. Lakin geçiciliğin o gizli ve sinsi eli hepimize ister istemez dokundu. Biz de “mış gibi” yaşayanların var olduğu bu diyarda hayat meşgalesine daldık. Dünyada ve memleketimizde görüldüğü üzere yaşam mücadelesi vermeye çalışıyoruz. Ve bu mücadele isteğimizi, şevkimizi kırdı. Üretkenliğimize balta vurdu. Maalesef bu hususta çok müteessirim.
Lakin:
Bildiğim tek şey, bu mücadele sadece maddiyat ile muvaffak olunabilecek, var olunabilecek bir yer değil. İnsanın varoluşunun daha derin bir anlamı olduğu kanaatindeyim. Ve olmalı da. Benim varoluş yolunda anlam bulduğum şey ise üç güzel, pırıl pırıl insanla tek yürek, tek kalem olup içimdeki cevheri ortaya çıkarmak oldu. Maddenin dışında bir mananın, bir hakikatin olduğunun şuuruna vardım. Başka memleketlerden, kültür ve âdetlerden olsak da tek renk olabildik. Gönül deryamızdan akan hissiyatı siz değerli okuyucularımıza ulaştırmaya çalıştık. Ve ulaştırmaya devam ediyoruz. Devam etmeye de çalışıyoruz. Şunu söyleyebilirim: Bu kalbim attığı müddetçe Beyaz Mürekkep’le sizlerin ve kendimin sesi olmaya, arkadaşlarımla devam etmeye gayret edeceğim…
Şimdi huzurlarınızda bu üç güzel insana tüm kalbimle teşekkür ediyorum. Beyaz Mürekkep ailesi olarak. Bana değer katan, derdimle dertlenen koca yürekli, vefakâr üç güzel adama…
Teşekkürler dostum Tayyip. Teşekkür dostum Tunahan. Ve teşekkür dostum Ömer…
Yıl dönümü yazımı daha önceden yazdığım şiirlerimden bir alıntı paylaşarak bitirmek istiyorum…
Bu hayatta olmadı, demek ki birimiz solmalı. Dert etme, seni sonsuz ışıklar altında bekliyorum.
Buradan, gönlümüz ne kadar istemese de, yazarken boğazım düğümlense de bizlere şu anlık veda eden Adnan Faruk kardeşimize şahsım adına ve diğer ekip arkadaşlarım adına minnettarlığımı sunuyorum. Umarım hayatta istediğin mutluluğa kavuşursun. Her şey gönlünce olsun.
Her şey için teşekkürler…
ALİ ŞÜKRÜ BEY / ENDONEZYA (Şükrü Güngör)
Tunahan Güder
Hep hayıflanmışımdır, zamanında yapmadığım çalışmalara, okumadığım kitaplara, tefekkür etmediğim fikirlere. Zira hep karşıma çıkar, “Keşke yapsaymışım, acaba nasıl olurdu?” dediğim zamanlar.
Beyaz Mürekkep başlarken bir anda yoktan var olmadı; içimizdeki fikirlerin zaman içerisinde merhale merhale yükselmesi ve tahayyülü neticesinde, tohumun kabuğunu çatlatacağı anın gelmesi gibi, güzel insanların ve doğru zamanın yekvücut olmasıyla filizlendi ve toprağın altından yeryüzüne uzandı.
Bir akşam vakti “Dergi çıkaralım.” fikriyle başlayıp koridor sohbetlerimizle olgunlaşan, büyük bir özveriyle yazıları kaleme alınıp sabahlara kadar tasarlanan bir yayın olarak, kendisini edebiyat ve dostluk ikliminde Yedi Güzel Adam’la özdeşleştirerek ilk adımlarını atmıştı. Ve bugün… 5. yılına girmişken artık veda vaktindeyiz.
“Taşı delen şey suyun gücü değil, sürekliliğidir.” derler. Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey istikrardı. Fakat dünyanın meşakkati ve meşguliyetleriyle beraber, şahsım adına belki de bunların ardına sığınarak, eserler vermekten aciz kaldık. İçerik üretimine dair parlak fikirleri de yeterince değerlendiremedik. Geriye üretilen eserler kalsa da artık onları devam ettirecek yeterli arzu ve isteği içimizde bulamıyoruz.
Bazen ara vermek de iyidir veya bir adım geri çekilmek de. Beyaz Mürekkep her zaman kalbimizde olacak, ara ara yazılarımızı paylaşmaya devam edeceğiz ve belki, kim bilir, bir gün yeniden bir araya geleceğiz.
Hayatıma anlam katan ve bu yolculuğu buraya kadar birlikte getirdiğimiz dostlarım Tayyip, Ömer ve Şükrü hocama sevgi ve teşekkürlerimle.
Tunahan GÜDER
Adnan Faruk
Yazacak kelime bulmak hiç bu kadar zor olmamıştı benim için. Duygularımı satır aralarına saklarım hep. Şimdi ise o satırlarda kayboluyor gibiyim. Yeni umutlara ve ışıklara gebe olan bir yıl dönümünde veda etmeye çalışmak, sözcükleri boğazıma diziyor. Her güzel şeyin bir sonu olmak zorunda mı, bilmiyorum. Ancak her bahardan sonra usulca yaklaşan bir kışın varlığını daima hissederiz içimizde. Bilinçli bir bilme değil bu, aksine zoraki. Çocukça belki. Pazar günleri, ertesi günün hafta başı olacağını bilmek gibi. Aynı kekremsi tat, zamanın aynı boğuculuğu… Bir süredir beni bu sona yaklaştıran günlerin ve ayların yükünü taşıyordum içimde. En zor kısmı da, bu satırları kaleme almak ve “elveda” demek.
Ne diyebilirim ki? Hangi güzel kelimelerle anlatabilirim anılarımı ve bende kalan güzel duyguları? Üç muhteşem insanla birbirinden uzak ama hep bir arada olarak Beyaz Mürekkep’i inşa etmek, gönlümüzü açtığımız satırları birlikte işlemek tarifi mümkün olmayan hatıralardı benim için. Hele kütüphane sıralarında heyecanla yazılar kaleme alıp birbirimize okuttuğumuz, kendimizce dergi çıkarmaya çalıştığımız o günlerin tadı bambaşkaydı. Onlarla kalemdaş olmaktan gurur duyuyorum. Kimse tanımasa, kimse bilmese de geleceğin büyük yazarları ve şairleri ile arkadaşlık yapmak benim için her zaman bir onur olacak. Fakat şimdi maalesef heyecanımdan düşen güz yapraklarını toparlamak ve onların yolunu açmak bana düşüyor. Beş yılın sonunda Beyaz Mürekkep’teki zamanımı doldurmuş bulunmaktayım. Edebiyat hayatımın önemli bir kısmını kaplayan bu dönemin nihayete erdiğini, esefle ilan etmeliyim. Bu süreç boyunca hem yazar ve şair arkadaşlarımın hem de Beyaz Mürekkep’in bizzat kendisinin bir oluşum olarak bana kattığı her güzel şey ve değer için minnettarım. Beyaz Mürekkep olarak her zaman emin adımlarla ilerlemenizi, kaleminizin kaim, kelamınızın kavi olmasını dilerim. Beşinci yıl dönümümüz kutlu olsun…
Adnan Faruk | Ömer Faruk ASLAN
Tayyip Asar
Bir Hayale Kaç Başarısızlık Sığar?
Beyaz Mürekkep’in 5. Yıl Dönümüne
Kaynattığı suyu, simsiyah ve pürtüklü yüzeyi olan sihirli bardağa usulca döktü. Hazırlamış olduğu ıhlamur, tarçın ve karanfil kesesini kaynar suya bıraktı. Bardağını eline alıp batan güneşin kızıllığını son kez izlemek üzere pencerenin kenarına yerleşti.
Bir yandan manzaranın tadını çıkarıyor, diğer yandan cebinde kımıl kımıl oynayan ve “Artık vakit geldi.” sözünü yankılatan zarfı duymazlıktan geliyordu.
Daha fazla dayanamayacağını kendisi de biliyordu.
Güneş batmadan okumasının, battıktan sonra okumasından daha iyi olacağına karar verdi. Cebindeki zarfı çıkardı ve arkasında yazan üç kelimeye göz attı.
“Hayalim Beyaz Mürekkep”
Sihirli bardağını pencerenin kenarına bıraktı. Buram buram yayılan ıhlamur kokusu eşliğinde zarfı açtı. İçinden çıkardığı yedi kez katlanmış kâğıdı ağır ağır açarak okumaya başladı.
“Bir hayale kaç başarısızlık sığar? Benden öte bir hayalim vardı Ruhumla bir amaçta özdeşleşmiş Kalbimle aynı senkronla atmaktaydı Çünkü durduğum an, öldüğüm andı. … Beyaz mürekkepten hayallerim vardı Oldukça pervasız ve dobraydı Söylenmesi gerekeni söylerdi. … En zoru seçer, Bembeyaz olmak için en pahalı yolu tercih ederdi. … Münzevi bir hayat yaşar, dopdolu günler geçirir Ve bundan bahsetme ihtiyacı duymazdı. … Beyaz Mürekkep, meydan okumaktı Önce kendine Sonra popüler kültüre. … Gün gelip çattığında Doğru olanı yapacaktı Gidebileceği kadar gidecekti Ve her şey gibi Yok olacaktı. Eninde sonunda her şey, Bir hiç olacaktı. … Yokluk içinde varlık çekti insanlar Ve anlayamadılar Boşa kürek çektiklerini. Maddenin bütün özellikleri soğrulduğunda Mana kalacaktı Mana ise ‘Yokluk’tu. Bir hiç olmak için dünyaya geldi Beyaz Mürekkep Bunun farkındaydı Sondan başlayıp sona gitmek istiyordu. Ancak, Hayalden hayale sürüklenen bir kum tanesine dönüşseydi Kendi çölünde değil de başkalarının çölünde kaybolsaydı... Beyaz Mürekkep herhangi bir kurucunun zihninden geçenden fazlası olmalıydı. Yoksa bilmezler miydi savundukları şeyle sınanacaklarını? O elmastan dağ tamamen kesilecek Sınandığımız şeyler koca bir saniye edecek Ve kararlarımız sonsuzlukta yankılanacaktı. Beyaz Mürekkep bir kahraman değildi. Olması gerektiği yerde Olması gerektiği gibi Var olan Ve Olması gerektiği gibi Yok olandı.”
Okumayı bitirmişti ama sesi çıkmıyordu. Gözlerinden süzülen birkaç damla yaş, “Yok olandı.” cümlesinin üzerine düştü.
Bu sırada pencerenin kenarındaki sihirli bardağın simsiyah yüzeyi yavaş yavaş değişiyordu. Siyah boya siliniyor, yerini Beyaz Mürekkep’in simgesine ve adına bırakıyordu.
Elindeki kâğıdı yeniden yedi kez katlayıp zarfına koydu. Zarfı kapatarak cebine iliştirdi.
Güneş batmak üzereydi.
O mana dolu kızıllık yok olurken bardağını yeniden eline aldı. Çoktan soğumuş çayını, hiç soğumamış gibi içmeye başladı. Boynundaki Beyaz Mürekkep kolyesini sıkıca kavrayıp kalbinin üzerine bastırdı.
Pencerenin önünde oturan o adam bendim.
Ve beş yılın ardından, kendime söylemekte zorlandığım şeyleri artık saklayamazdım.
“Bir hayale kaç başarısızlık sığar?” demişti bir şair.
O gün onu anlayamamıştım. Bugün ise anladığımı sandım. Hâlbuki bazı gerçekler yalnızca anlaşılmak için var olmazmış. Bazılarını yaşamak, bazılarını kabullenmek, bazılarını ise bütün ağırlığıyla hissetmek gerekirmiş.
Ve hisler, doğaları gereği yalan söylemezmiş. İnsan belki kendisine yalan söyleyebilirmiş. Başaramadıklarına başka isimler bulabilir, ertelediklerini sabır, vazgeçtiklerini olgunluk, kaybettiklerini tecrübe sanabilirmiş. Ama bütün bu kelimeler sustuğunda kalbinde neyin eksik olduğunu yine de bilirmiş.
Ne yazık ki bugün yarım kalmışlık hissiyle baş başayım.
Beş yıl önce, 2021’in eylülünde, Beyaz Mürekkep’i yalnızca birkaç yazının yayımlanacağı bir mecra olarak hayal etmemiştim. Onun bir düşünceye, bir duruşa, birbirini hiç tanımayan insanların dahi aynı anlam etrafında buluşabileceği bir yere dönüşmesini, büyük bir marka olmasını istemiştim.
Biz yalnızca yazmak istemiyorduk. Yazdıklarımızla bir yere dokunmak, bir şeyleri sorgulamak, belki değiştirmek, hiç değilse kayıtsız kalmamak istiyorduk.
Beyaz Mürekkep’in kendine mahsus bir vicdanı olmasını istemiştim. Başkalarının ne düşündüğünden bağımsız, popüler olanın peşinden sürüklenmeyen, gerektiğinde kendisini dahi eleştirebilen bir vicdan.
Bembeyaz olmanın ne denli zor olduğunu biliyordum. Belki de bu yüzden en pahalı yolu seçmesini istemiştim.
Ancak insan bazen savunduğu düşüncelerle sınanıyormuş.
Birlikte düşünebileceğimize, birlikte üretebileceğimize, kolektif bir bilinç gibi hareket edebileceğimize canıgönülden inanmıştım. Farklı hayatların, farklı kalemlerin ve farklı düşüncelerin aynı mürekkepte buluşabileceğini düşünmüştüm.
Fakat bir hayali paylaşmakla onu gerçekleştirmek, aynı şey değilmiş.
Herkesin hayatı başka bir yöne akabiliyormuş. Zaman, bir zamanlar yan yana duran insanları birbirinden uzaklaştırabiliyormuş. Birlikte yürümeye niyet edenlerin adımları, farkına bile varmadan farklı ritimlere dönüşebiliyormuş.
Beş yılın ardından dönüp baktığımda yalnızca gerçekleşmeyen hayalleri değil, gerçekleşmiş güzellikleri de görüyorum.
Yazdığımız şiirleri, yayımladığımız öyküleri, kaleme aldığımız denemeleri ve bütün bunların ardındaki görünmez emeği hatırlıyorum. Henüz ortada hiçbir şey yokken bile var olacağına inandığımız günleri, birlikte bir şeyler üretmenin sevincini hatırlıyorum.
Şimdi ise o günlere mütehassir, kalbimin en derin köşesinde sakladığım hayalimle daha münzevi bir hayatın eşiğindeyim. Geçmişte yaşanmış güzel şeylerin unutulmamasını, bir zamanlar birlikte emek verdiğimiz eserlerin sessizce kaybolmamasını istiyorum.
Daldan dala atlayan bir INFP olarak Carl Jung’a küçük bir serzenişim var: Bu dalı asla kesmeyeceğim. Büyütmeye gücüm yetmedi ama belki kurumasına engel olabilirim. Boynumdaki Beyaz Mürekkep kolyesini kalbimden hiçbir zaman çıkarmayacağım. Eserlerimizi, hatıralarımızı ve geride bıraktığımız izleri korumaya devam edeceğim. Zamanın ve imkânların elverdiği ölçüde üretmeye, yazmaya ve bu hayalin doğurduğu yeni şeylerle yeniden karşınıza çıkmaya çalışacağım.
Ve biliyorduk ki yolumuz uzun; beyaz mürekkep tükenene dek yazmaya, konuşmaya ve hissetmeye devam edecektik.
İçimizde ne kadar beyaz mürekkep kaldı, bilmiyorum. Ama bugüne kadar Beyaz Mürekkep için kalemini, vaktini ve gönlünü ortaya koyan bütün ekip arkadaşlarıma teşekkür ediyorum.
Beşinci yılımız kutlu olsun, Beyaz Mürekkep.
Tayyip ASAR | Sami SIRDAR | Samartia