Havf ve Reca / şiir

Adnan FARUK (Hatay, 2022)

bir harf sarmalıydı bu 
yaşadıklarımız/yaşayacaklarımız. 
başı, sonu belli bir satırdık. 
ve 
hayat, 
harfleri bu satıra dizme sanatıydı. 
sadrımızın bir aynasıydı 
tüm yazdıklarımız. 
yazan biz… 
yazılan biz… 
on binlerce kelime arasında 
tükenen nefeslerimiz… 
mürekkeplerini kuruttuğumuz 
kalemlerimiz… 

gerek var mıydı bu kadar çabaya? 
gerçekten ne lazımdı, 
harf bulamacında yoğrulmuş 
ve 
bir Çıfıt çarşısı kadar 
özenle inşa ettiğimiz hayatlarımıza: 

Havf ve Reca. 

dört harfli iki kelime 
arasında hayatım. 

meğer 
yirmi dokuza gerek yokmuş, 
daha yeni öğrendim. 
yedi tanesi yetermiş bir hayatı yaşamak için. 
ve 
bir harf de bereketten gelirmiş 
yediye kanaat edince: 

Havf ve Reca. 

dört harfli iki kelime 
arasında hayatım. 

ama 
çoğu gibi bana da yetmedi yedisi. 
hep dahasını istedim. 
B’yi, D’yi, Ç’yi yazdım, 
doyamadım. 
Z’ye kadar ne varsa kullandım. 
açgözlülüğümdendi belki, bilmiyorum. 
belki de bu yüzden şairliğe büründüm. 
ama 
sonunda anladım. 
hayat sığarmış yediye, 
yedisi yetermiş bir hayata: 

Havf ve Reca. 

dört harfli iki kelime 
arasında hayatım. 

tabii sonunda da olan oldu. 
harfleri faize yatırıp 
yedisiyle yetmişi devirenler gibi 
olalım derken, 
hem R’den olduk hem de E’den. 
ortada ne C kaldı ne de A. 
artık minnetim yok Reca’ya. 
ve 
yüreğim de güç yetiremez Havf’a. 

Havf ve Reca: 
dört harfli iki kelime 
arasındaydı hayatım.

(A-C-E-F-H-R-V)

Havf: korku

Reca: ümit

15.01.2022 (İstanbul)