Havf ve Reca / şiir

(Şairin Sesinden)

Adnan FARUK (Hatay, 2022)

bir harf sarmalıydı bu 
yaşadıklarımız/yaşayacaklarımız.
başı, sonu belli bir satırdık.
ve
hayat,
harfleri bu satıra dizme sanatıydı.
sadrımızın bir aynasıydı
tüm yazdıklarımız.
yazan biz…
yazılan biz…
on binlerce kelime arasında
tükenen nefeslerimiz…
mürekkeplerini kuruttuğumuz
kalemlerimiz…

gerek var mıydı bu kadar çabaya?
gerçekten ne lazımdı,
harf bulamacında yoğrulmuş
ve
bir Çıfıt çarşısı kadar
özenle inşa ettiğimiz hayatlarımıza:

Havf ve Reca.

dört harfli iki kelime
arasında hayatım.

meğer
yirmi dokuza gerek yokmuş,
daha yeni öğrendim.
yedi tanesi yetermiş bir hayatı yaşamak için.
ve
bir harf de bereketten gelirmiş
yediye kanaat edince:

Havf ve Reca.

dört harfli iki kelime
arasında hayatım.

ama
çoğu gibi bana da yetmedi yedisi.
hep dahasını istedim.
B’yi, D’yi, Ç’yi yazdım,
doyamadım.
Z’ye kadar ne varsa kullandım.
açgözlülüğümdendi belki, bilmiyorum.
belki de bu yüzden şairliğe büründüm.
ama
sonunda anladım.
hayat sığarmış yediye,
yedisi yetermiş bir hayata:

Havf ve Reca.

dört harfli iki kelime
arasında hayatım.

tabii sonunda da olan oldu.
harfleri faize yatırıp
yedisiyle yetmişi devirenler gibi
olalım derken,
hem R’den olduk hem de E’den.
ortada ne C kaldı ne de A.
artık minnetim yok Reca’ya.
ve
yüreğim de güç yetiremez Havf’a.

Havf ve Reca:
dört harfli iki kelime
arasındaydı hayatım.

(A-C-E-F-H-R-V)

Havf: korku

Reca: ümit

15.01.2022 (İstanbul)