Sen Benden Gidince / şiir

geçmişe hürmet ve selam ile…

Adnan FARUK (Hatay, 2022)

Sen benden gidince 
Yüreğime oturan bir taş.
Onu kaldırıp atmak istiyorum.
Ama
Ellerin olmadan yapamıyorum.
O kadar alışmışım ki eline,
Elinin narinliğine,
O narinlikte çoğalan güce ve kudrete.

Sen benden gidince
Yüreğimde büyüyen bir taş.
Ah, o gözlerin hayalimdeki gibi
Bir kez baksalardı, belki de
Hiç büyümeyecekti.
Ama
Büyüyor işte.
Gönlümde.
Durmadan.
Hızla.
O büyüdükçe daralan yüreğim.
O büyüdükçe kalbimde bir inilti.
Adını çağırıyor sessiz bir gürültüyle.

Sen benden gidince
Yüreğimde yükselen bir taş.
Dudaklarında gözlediğim bir çift söz
Aslında engel olurdu yükselmesine.
Ama sen nerden bileceksin benim sende gördüklerimi.
Yükseldikçe yükseliyor işte.
O yükseldikçe kalbimde bir sıkışma.
Bir bomba gibi ansızın patlayacak sanki.
Namludaki bir mermi
Topraktaki bir elmas
Damardaki bir kan gibi.
Gönülden göze, gözden gönüle
Akan bir ırmak.
Bir taş suyu ırmağı bu.
Kalbimdeki yangın için.
Sen hiç ateşi çoğaltan bir su gördün mü?
Bu yangının devası gözlerin, ellerin ve yüreğin.

Sen benden gidince ben hep böyle.
Ama
Gitme demek istemiyorum sana.
Hatta hiç durma, git.
Yüreğin bana çarpmıyorsa
Elinden ve gözünden ne fayda.

Sen benden gidince
Ben hep bu taşların altında bir cansız.
Git diyorum ama sen yine de gitme.
Uzat ellerini
Ve
Çek beni bulunduğun göklere…

29.03.2020 (İstanbul)